Gedichten van de Dijkdichters (Lelystad) bij geëxposeerd werk in Kunstexpo22, Gelderseweg 22 Zeewolde
bij de Opening hiervan op 26 oktober 2024
Demasqué
Verdroogde mascara
valt van haar gezicht
koolzwart verandert
in een nuance grijs.
© 2019 erik kramer
Fragiel als blaadjes op het water
Gestrooid in machtig blauw
Structuur gemaakt door mensenhand
Uit tonnen klei en zand
Rust na ronkende machines
Warm thuis voor dier en plant
Arie ten Wolde – Koger, Oktober 2024
Naar: Markerwadden van Gonny Geurts.
Woeste golven
nat het water nimmer droog
golven razen, spatten hoog
rollend over zandig strand
zeewier, schelpen aan de kant
opgebaard in lange slierten
samen met het dood gedierte
uikt bij eb het zilt van zee
nu bij vloed woeste golven
land van eb raakt weer bedolven
keer op keer, tij na tij
danst het wilde water vrij
Petra Meijnen ©
gedicht bij schilderij van Gonny Geurts
Rond rond
niet te stoppen
je vliegt mee op de wind
de horizon blijft zich verplaatsen
in het landschap van de tijd
om je heen steeds nieuwe kleuren
ontmoeting en gevoel
grijp en proef
blijf genieten
de wind gaat langzaam liggen
Arie ten Wolde – Koger, Oktober 2024
Naar: Cirkel van de tijd, van Gonny Geurts.
Openheid
ik zie een poort
die openstaat
ruimte biedt
waar toekomst gaat
kleurend perspectief wil geven
openheid in nieuw beleven
Petra Meijnen ©
gedicht bij ‘Poort’ van Gonny Geurts
IJsseloog
Een oog kijkt naar de hemel
Haar wimpers bloeien
Gevoed door haar tranen
Een oog kijkt naar de hemel
Verfrissend groen in donker water
Haar duistere inhoud blijft verborgen
Arie ten Wolde-Koger
Gevaarlijk rood
La vie en rouge
Het leven tekent
La vie en rouge
Het leven ketent
In scherpe trekken
De ogen en neus
scherp uitgelijnd
De markante kop
La vie en rouge;
bevallige schouders
Een lippendienst
met felle accenten
Zij kan niet zonder
Gevaarlijk rood!
Marc Broekmans, september 2024
zwaar weer in de polder
Zij leeft in 't afgelegen, mistig land
Dat ik verliet de wereld om te varen;
Zij woont er nog, ik weet het zeker, want
Een sterke vrede was de hare.
Het maakte haar niet neerslachtig dat de weiden
Groen waren, lente, zomer, herfst en winter.
Zij werkte, en wist altijd iets te vinden
Dat 't grijs bestaan tot een rein wonder wijdde.
Zelfs op het kleine kerkhof zat zij graag,
Er stond een bank onder het schrale loover,
Achter een schrompelende wilgenhaag
Bijna vergeten door den zomer.
Daar kon ze 's avonds na het dagwerk toeven,
Zag van haar boek, 't liefst een dat zij al kende,
De wolken trekken over molens, hoeven,
Tot de avondzon haar weer aan huis deed denken,
Daar wilde ik vóór haar staan, als uit haar droomen
Overgegaan in een warm, waar verhaal.
Maar zij zou mij van verre al aan zien komen:
Het lage land ligt tot den einder kaal.
Slauerhoff
Stabat Mater 3x 59x142 inkt op papier, Gonny Geurts
Lijden
Lijden is kleurloos
Lijden snijdt het licht in flinterdunne vlagen pijn
Lijden is als weerloos smeken in een ongehoord gebed
Zie de dienstmaagd des Heren het geschiede naar uw woord
Zoals het staat geschreven is een offer volbracht
De vrouw breekt ..Haar hart verscheurd in Gods naam
Wat voelt een moeder als haar kind, gemarteld, gekruisigd en gebroken op haar schoot wordt gelegd
Bestaat er groter smart dan de smart van een moeder
die omringd door een schreeuwende menigte haar dode kind streelt en schreit...
Juul Baars
Liefde, ja er zit altijd een lichaam aan vast
en dat maakt het en maakt het, maakt het
soms lastig. Maar het geeft niet, we zijn
al zo lang samen dat we ons in elkaar hebben
opgeslagen, niet meer zoek niet weg kunnen raken.
Natuurlijk, voorbodes kruipen onder de huid, dansen
mee als je danst, rennen mee als je rent, hangen
ook op de bank, zitten daar en later gaat Haper
aan de haal met je dromen, teistert een winter
de oude rivier die wil stromen. Maar het
geeft niet en de sfinx die ons het raadsel
opgeeft wie van wie het meest is niks
om je druk om te maken, we houden elkaar gewoon
bij de hand en waar de weg ophoudt zullen we slapen.
Hester Knibbe
Lang kun je denken
Lang kun je denken te zijn voorbereid op verlies
van vader, moeder, kinderen
dreiging die gaandeweg de grenzen van wat voorstelbaar is verschuift.
Je wapent je
meet breed uit
dat nooit iets blijvend is
dat noch hiervoor
dat noch hierna
kan bestaan
de flauwste notie van ons gaan.
Dan overkomt het je
en slaat je neer.
Joop Leibbrand (1943-2015)
Heb mij lief, gelijk ik ben
"Dit is mijn lijf, dit is mijn bloed":
van alle volheid blijft de ouwel over;
bijna onzichtbaar, geurloos, smakeloos
verandert door mij heen de waargenomen tover,
verbleekt tot kleinst wit licht de rode gloed
ontdaan van eigenschappen, smetteloos
Hoe kan ik aadmen in die al te zuivere luchten,
waar al de menselijke warmte sterft,
hoe durf ik spreken, die de woorden derf
en niets zou durven noemen dan in zuchten?
Van vogeltjes alleen de veren, of het allerfijnst
slijpsel van zingen, of het geluid
van droge voetjes onder 't donker dak
Hoe sterk de werkelijkheid, hoe zwak
mijn instrument, dat alles duidt
en zoekt t omvatten.
maar het deinst terug en klein als sterren beven de grote waarheden van het leven
Maria Vasalis
Deze wereld, 35x85, acryl en Oostindische inkt op doek (verkocht)
Etmaal
's Avonds
het lichaam losmaken
uit een kluwen langdradige daden
en slapen
's morgens de draad weer opnemen
(gister is mist)
langzaam en eindeloos
geduldig beginnen te kruipen
door het oog van de volgende naald.
Ellen Warmond
mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
hoe moet ik mij geborgen weten?
noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min (1944)
Tulp (75x115, acryl en inkt op doek Gonny Geurts)
Het was de stilte van de korte dagen
waarin ik op de tast verzamelde
schil over schil mezelf omarmde.
Leerde groeien.
Ik kom boven
nu de tijd
met zachte vingers
de aarde strijktbeken met vurig hoofd
de kleur van mijn hart.
Anje Gnodde
Kraanvogel, pigment en acryl op doek 90x140 (Verkocht)
Harley White: Cranes are said to bring good luck...
Below is a verse from my 24 stanza poem
"Orient Sundial"...The Crane -
The fabled cranes
Feast
On Peaches of Immortality.
Opium, pastel in frame 57x67
Art heals the wounds in my soul.
Art makes my heart bloom. Amber Hauswein
De gelatene, 100x100, acryl en inkt op doek, verkocht
Ik open het raam en laat het najaar binnen,
Het onuitsprekelijke, het van weleer En van altijd.
Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatst beminnen.
Er was in dit leven niet heel veel te winnen.
Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer,
Als men zich op het wereldoude zeer
Van de miljarden voor ons gaat bezinnen.
Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
Hunkren naar onvergankelijke beminden,
En eenzaamheid is dan gemis en pijn.
Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden.
En dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.
J.C. Bloem