Schilderkunst- schilderijen met gedicht

Stabat mater Dolorosa, levenswegpoezie

Stabat Mater 3x 59×142 inkt op papier, Gonny Geurts

Lijden

Lijden is kleurloosLijden snijdt het licht in flinterdunne vlagen pijnLijden is als weerloos smeken in een ongehoord gebedZie de dienstmaagd des Heren het geschiede naar uw woordZoals het staat geschreven is een offer volbrachDe vrouw breekt ..Haar hart  verscheurd in Gods naamWat voelt een moeder als haar kind, gemarteld, gekruisigd en gebroken op haar schoot wordt gelegdBestaat er  groter smart dan de smart van een moederdie omringd door een schreeuwende menigte haar dode kind streelt en schreit…Juul Baars

Ja

Liefde, ja er zit altijd een lichaam aan vast

levenswegpoezie

Ja, zegt Hester Knibbe in haar gedicht over Hestia, godin van huis en haard

en dat maakt het en maakt het, maakt het

soms lastig. Maar het geeft niet, we zijn

al zo lang samen dat we ons in elkaar hebben

opgeslagen, niet meer zoek niet weg kunnen raken.

Natuurlijk, voorbodes kruipen onder de huid, dansen

mee als je danst, rennen mee als je rent, hangen

ook op de bank, zitten daar en later gaat Haper

aan de haal met je dromen, teistert een winter

de oude rivier die wil stromen. Maar het

geeft niet en de sfinx die ons het raadsel

opgeeft wie van wie het meest is niks

om je druk om te maken, we houden elkaar gewoon

bij de hand en waar de weg ophoudt zullen we slapen.

Hester Knibbe

 

Lang kun je denken

Lang kun je denken te zijn         lendendoek-naturel-77x96-ge

voorbereid op verlies van

vader, moeder, kinderen

 

dreiging die gaandeweg

de grenzen van wat

voorstelbaar is verschuift.

 

Je wapent je

meet breed uit

dat nooit iets blijvend is

 

dat noch hiervoor

dat noch hierna

kan bestaan

 

de flauwste notie van ons gaan.

 

Dan overkomt het je

en slaat je neer.

 

Joop Leibbrand (1943-2015

Heb mij lief, gelijk ik ben

 

 

Fifties vijftiger jarenDe grote waarheden van het leven noemt Vasalis het in haar gedicht.

“Dit is mijn lijf, dit is mijn bloed”:

van alle volheid blijft de ouwel over;

bijna onzichtbaar, geurloos, smakeloos

verandert door mij heen de waargenomen tover,

verbleekt tot kleinst wit licht de rode gloed

 

ontdaan van eigenschappen, smetteloos

 

Hoe kan ik aadmen in die al te zuivere luchten,

waar al de menselijke warmte sterft,

hoe durf ik spreken, die de woorden derf

en niets zou durven noemen dan in zuchten?

 

Van vogeltjes alleen de veren, of het allerfijnst

slijpsel van zingen, of het geluid

van droge voetjes onder ‘t donker dak

Hoe sterk de werkelijkheid, hoe zwak

mijn instrument, dat alles duidt

en zoekt t  omvatten. maar het deinst

terug en klein als sterren beven

de grote waarheden van het leven

Maria Vasalis

 

 

 

Want al mijn vijvers liggen dicht, mijn paadjes raken

kinderen gezamenlijkheid ruimte intimiteit devotie

Persephones kind 60×60 acryl en inkt op doek, Gonny Geurts

zeer vertrapt, de schuwe schepselen hebben mijn struikgewas

 

verlaten, mijn heerlijkheid ligt braak. O keer, keer

welluidende wind, verliefde regen weer tot aan mijn

 

haveloze heuvelen.

 

 

Fritzi Harmsen van Beek

 

 

 

 

 

Etmaal

dezew werled

Deze wereld, 35×85, acryl en Oostindische inkt op doek

S avonds

het lichaam losmaken

uit een kluwen langdradige daden

en slapen

smorgens de draad weer opnemen

(gister is mist)

langzaam en eindeloos

geduldig beginnen te kruipen

door het oog van de volgende naald.

 Ellen Warmond

de moeders 40x120 olieverf op doek gonny geurts

mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

hoe moet ik mij geborgen weten?
noem mij, bevestig mijn bestaan,

laat mijn naam zijn als een keten.

noem mij, noem mij, spreek mij aan,

o, noem mij bij mijn diepste naam.
voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min (1944)

 

Tulp

Bijhet gedicht Tulp- van Anje Gnodde

75×115, acryl en inkt op doek Gonny Geurts

Het was de stilte

van de korte dagen

waarin ik

op de tast verzamelde

schil over schil

mezelf omarmde.

Leerde groeien.

 

Ik kom boven

nu de tijd

met zachte vingers

de aarde strijkt

 

beken met vurig hoofd

de kleur van mijn hart.

 

 

Anje Gnodde

 

Harley White: Cranes are said to bring good luck…

Below is a verse from my 24 stanza poem 

“Orient Sundial”…The Crane –

                                                                                                                                      Kraanvogel, pigment en acryl op doek 90×140

The Crane -Kraanvogel piment en acryl op doek 90x140The fabled cranes
Feast
On Peaches of Immortality.

~ Harley White

 

 

Art heals the wounds in my soul.

Art makes my heart bloom. Amber Hauswein

pastel chalk onpaper in passepartout and frame

Opium, pastel in frame 57×67

 

Your naked shoulder
scent of fresh mango
a night’s promise.
Amber Hauswein
schilderij bij gedicht

Monumentenweekend 2014 “De gelatene” in het kerkje van Zweeloo

 

Ik open het raam en laat het najaar binnen,

Het onuitsprekelijke, het van weleer

En van altijd. Als ik één ding begeer

Is het: dit tot het laatst beminnen.

Er was in dit leven niet heel veel te winnen.

Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer,

Als men zich op het wereldoude zeer

Van de miljarden voor ons gaat bezinnen.

De-gelatene-en-het-boek-oveJeugd is onrustig zijn en een verdwaasd

Hunkren naar onvergankelijke beminden,

En eenzaamheid is dan gemis en pijn.

Dat is voorbij, zoals het leven haast.

Maar in alleen zijn is nu rust te vinden.

En dan: ‘t had zoveel erger kunnen zijn.

J.C. Bloem

icarus 70x100 pigment, acrylop doek gonny geurts

Icarus, 70×100, pigment en acryl op doek

 

 

Bij het schilderij ‘Icarus’ van Gonny Geurts

Het verhaal is bekend: de veren, de vlucht, de was die veel te heet werd door de zon…

zijn val stond vast, al voor het begon,

de mens is niet gemaakt voor in de lucht.

De mens heeft bot en vlees, zijn rug is recht, hij moet lopen op de grond, niet vliegen.

Hij mag best wel de wereld rond, maar over land, soms geholpen door een brug.

En  toch, bij velen leeft de droom om los te komen van zichzelf – een doek zo licht als linnen, kwasten, verf wit als was, een stroom

van energie waarop geschilderd wordt: gewicht wordt kracht.

Die taal is autonoom.

Wie het verstaat, die vindt nieuw evenwicht.

Hein Walter

gedicht-schilderij

gedicht-schilderij-gedicht

Fluistering 5, bij een schilderij van Gonny Geurts   VONDST In stralend ijs te liggen, in reine kou bewaard.   Roerloze hand, bevroren longen, gevoelloos gloeiend.   Eindelijk geen tijd, maar ijzig verse eeuwigheid.   Ontdek mij over duizend jaar, stel mijn gebruikte zakdoek dan ten toon   en mijn lichaam, in zijn vervallen staat geconserveerd.   Toch nog onsterfelijk belachelijk beroemd   Co Woudsma

de rode polder- pigment en acryl op doek

De rode polder , pigment en acryl op paneel, verkocht

DE RODE POLDER   De drempel tussen toen en ooit tussen rotsvast vertrouwen en twijfelzand De rechte lijn waarop ik brooddronken mijn eerste stappen zet opgestuwd in de vaart der volkeren op weg naar de hemel op weg naar de top van de golf die brullend kapot slaat op de nieuwe grens leidraad in het labyrint van het leven   Stook het vuur op houd de kou buiten warm je aan woorden van waterhelden en droogmakers   Schrijf je eigen verhaal in zilte zeeklei Niels Blomberg     OCTOBER

Oktober-acryl op papier

October, acryl op papier, verkocht

Teeder en jong, als werd het voorjaar maar lichter nog, want zonder vruchtbegin, met dunne mist, tusschen de gele blaren zet stil het herfstgetijde in.   Ik voel alleen, dat ik bemin, zooals een kind, iets jongs, iets ouds, eind of begin? iets zo vertrouwds en zoo van alle strijd ontheven… niet als het einde van een leven, maar als de lente van den dood   De kruinen ijl, de stammen bloot en dit door stilte en mist omgeven. Maria Vasalis   DICHTREGELS In “Dichtregels” worden een aantal dichters geciteerd:

dichtregels 80x110 gem.techn.-doek gonny geurts

Dichtregels, 80×110,gemengde technieken op 2 doeken. Verkocht

Lucebert, Mischa de Vreede, een variatie op Daniel Libeskind, Maar een gedicht is leesbaar:   met dat doelloze van vogels die er van lijken te houden in regen en wind te blijven rondhangen boven het land Rutger Kopland